Shloka 19
अध्याय १५ — कीचकस्य अत्याचारः, द्रौपद्याः सभाशरणगमनम्
Kīcaka’s coercion and Draupadī’s appeal in the assembly
वैशम्पायन उवाच उपातिष्ठत सा सूर्य मुहूर्तमबला ततः । स तस्यास्तनुमध्याया: सर्व सूर्योडवबुद्धवान्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! सब प्रकारके बलसे रहित द्रौपदी दो घड़ीतक भगवान् सूर्यकी उपासना करती रही। तदनन्तर श्रीसूर्यदेवने पतले कटिभागवाली द्रपदकुमारीकी सारी परिस्थिति समझ ली और उसकी रक्षाके लिये अदृश्यरूपसे एक राक्षसको नियुक्त कर दिया। वह राक्षस किसी भी अवस्थामें सती-साध्वी द्रौपदीको वहाँ असहाय नहीं छोड़ता था
vaiśampāyana uvāca upātiṣṭhata sā sūryaṃ muhūrtam abalā tataḥ | sa tasyās tanumadhyāyāḥ sarvaṃ sūryo ’vabuddhavān |
વૈશમ્પાયન બોલ્યા—હે જનમેજય! ત્યારે નિર્બળ દ્રૌપદી થોડો સમય ભગવાન સૂર્યની ઉપાસના કરતી રહી. ત્યારબાદ સૂર્યદેવે તે પાતળી કમરવાળી દ્રુપદકન્યાની સમગ્ર સ્થિતિ સંપૂર્ણ રીતે સમજી લીધી.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfast devotion and moral integrity (satī-sādhvī) are portrayed as drawing protective grace: when one acts within dharma and seeks refuge with sincerity, divine support may arise—sometimes through unexpected agents—so that the vulnerable are not abandoned.
During the Pāṇḍavas’ incognito period, Draupadī, feeling powerless, worships the Sun. The Sun-god understands her predicament and assigns an unseen rākṣasa to guard her continuously so she will not be left defenseless.