Adhyaya 275
अरण्यकपर्व — मार्कण्डेयकथिते रामविजयः, सीताशुद्धिः, अयोध्याप्रत्यागमनवर्णनम् (Rāma’s victory, Sītā’s vindication, and return to Ayodhyā as told by Mārkaṇḍeya)
Upa-parva: Mārkaṇḍeya-ākhyāna (Rāma–Sītā narrative within Āraṇyaka-parva)
Mārkaṇḍeya narrates events following Rāma’s defeat of Rāvaṇa: celestial beings and Gandharvas praise Rāma, and Laṅkā is entrusted to Vibhīṣaṇa. Sītā is brought forward; Rāma, concerned with legitimacy and public perception, states that his task was to remove the threat and that he cannot readily accept a spouse who has been held in another’s custody, employing a ritual-purity analogy. Sītā collapses in distress, and the assembled allies become stunned. A divine assembly appears—Brahmā, major deities, the Saptarṣis, and Daśaratha—transforming the sky into a festival-like scene. Sītā speaks publicly, invoking elemental and cosmic witnesses (Vāyu, Agni, Varuṇa, and others) to affirm her blamelessness; the deities explicitly testify to her innocence and explain protective conditions placed upon her. Brahmā confirms Rāma’s accomplishment and offers boons; Rāma requests steadfastness in dharma, invincibility against adversaries, and restoration of those lost in the campaign. Sītā grants Hanumān a boon linking his longevity to Rāma’s fame. The narrative concludes with orderly demobilization, return journeys (including Puṣpaka-vimāna), reunions, Rāma’s installation in Ayodhyā, honors to allies, and subsequent royal rites.
Chapter Arc: मार्कण्डेय ऋषि युधिष्ठिर की जिज्ञासा को थामकर रामोपाख्यान में प्रवेश कराते हैं—राम और रावण के जन्म-प्रसंग, तथा कुबेर (वैश्रवण) की उत्पत्ति और ऐश्वर्य-प्राप्ति की कथा का सूत्रपात होता है। → कथा दो धाराओं में बढ़ती है: एक ओर रावण की दुरात्मता का संकेत (माया से जटायु-वध और सीता-हरण की पृष्ठभूमि), दूसरी ओर कुबेर के उदय का विस्तार—पुलस्त्य से वैश्रवण का जन्म, ब्रह्मा की प्रसन्नता, और लंका सहित लोकपालत्व का वरदान। → ब्रह्मा द्वारा वैश्रवण को अमरत्व, धनेशत्व, लोकपालत्व, शिव-मित्रता, नलकूबर-पुत्र, लंका-राजधानी, राक्षस-गण-संयुक्त वैभव और कामगामी पुष्पक-विमान का दान—कुबेर के ‘राजराज’ रूप का निर्णायक प्रतिष्ठापन। → अध्याय कुबेर के ऐश्वर्य-स्थापन और लंका-निवेश के साथ कथा-भूमि तैयार करता है, जिससे आगे रावण द्वारा उसी वैभव के अपहरण/विघटन की संभावना स्वाभाविक रूप से उभरती है। → कुबेर को प्राप्त लंका और पुष्पक जैसे दिव्य साधनों पर रावण की दृष्टि कैसे पड़ेगी, और यह वैभव किस प्रकार संघर्ष का कारण बनेगा—यह प्रश्न अगले प्रसंग के लिए छोड़ दिया जाता है।
Shlokas
Verse 1
हि >> आय ० () है 7 चतुःसप्तत्याधिकद्विशततमो<ध्याय: श्रीराम आदिका जन्म तथा कुबेरकी उत्पत्ति और उन्हें ऐश्वर्यकी प्राप्ति मार्कण्डेय उवाच प्राप्तमप्रतिमं दु:खं रामेण भरतर्षभ । रक्षसा जानकी तस्य हृता भार्या बलीयसा,मार्कण्डेयजीने कहा--भरतश्रेष्ठ! श्रीरामचन्द्रजीको भी वनवास तथा स्त्रीवियोगका अनुपम दु:ख सहन करना पड़ा था। दुरात्मा राक्षसराज महाबली रावण अपना मायाजाल बिछाकर आश्रमसे उनकी पत्नी सीताको वेगपूर्वक हर ले गया था और अपने कार्यमें बाधा डालनेवाले गृध्रराज जटायुको उसने वहीं मार गिराया था
માર્કંડેયે કહ્યું—હે ભરતશ્રેષ્ઠ! રામને પણ અપ્રતિમ દુઃખ પ્રાપ્ત થયું; બલવાન રાક્ષસે તેની પત્ની જાનકી (સીતા)નું અપહરણ કર્યું.
Verse 2
आश्रमाद् राक्षसेन्द्रेण रावणेन दुरात्मना । मायामास्थाय तरसा हत्वा गृध्रं जटायुषम्,मार्कण्डेयजीने कहा--भरतश्रेष्ठ! श्रीरामचन्द्रजीको भी वनवास तथा स्त्रीवियोगका अनुपम दु:ख सहन करना पड़ा था। दुरात्मा राक्षसराज महाबली रावण अपना मायाजाल बिछाकर आश्रमसे उनकी पत्नी सीताको वेगपूर्वक हर ले गया था और अपने कार्यमें बाधा डालनेवाले गृध्रराज जटायुको उसने वहीं मार गिराया था
દુરાત્મા રાક્ષસેન્દ્ર રાવણે માયાનો આશ્રય લઈને આશ્રમમાંથી વેગપૂર્વક (સીતા)નું હરણ કર્યું; અને તેના કાર્યમાં અવરોધ કરનાર ગૃધ્ર જટાયુને મારી નાખ્યો.
Verse 3
प्रत्याजहार तां राम: सुग्रीवबलमाश्रित: । बद्ध्वा सेतुं समुद्रस्य दग्ध्वा लड़कां शितै: शरै:,फिर श्रीरामचन्द्रजी भी सुग्रीवकी सेनाका सहारा ले समुद्रपर पुल बाँधकर लंकामें गये और अपने तीखे (आग्नेय आदि) बाणोंसे उसको भस्म करके वहाँसे सीताको वापस लाये
માર્કંડેયે કહ્યું—સુગ્રીવની સેનાબળનો આશ્રય લઈને રામે તેણીને પુનઃ પ્રાપ્ત કરી. સમુદ્ર પર સેતુ બાંધી લંકામાં પ્રવેશ કરીને પોતાના તીક્ષ્ણ બાણોથી તેને દગ્ધ કરી, ત્યાંથી સીતાને પાછી લઈ આવ્યા.
Verse 4
युधिछिर उवाच कस्मिन् राम: कुले जात: किंवीर्य: किम्पराक्रम: । रावण: कस्य पुत्रो वा कि वैरं तस्य तेन ह,युधिष्ठिरने पूछा--भगवन्! श्रीरामचन्द्रजी किस कुलमें प्रकट हुए थे? उनका बल और पराक्रम कैसा था? रावण किसका पुत्र था और उसका रामचन्द्रजीसे क्या वैर था?
યુધિષ્ઠિરે પૂછ્યું—ભગવન્! રામ કયા કુલમાં જન્મ્યા? તેમનું બળ અને પરાક્રમ કેવું હતું? રાવણ કોનો પુત્ર હતો? અને રામ સાથે તેનું વૈર કયા કારણે ઊભું થયું?
Verse 5
एतन्मे भगवन् सर्व सम्यगाख्यातुमरहसि । श्रोतुमिच्छामि चरितं रामस्याक्लिष्टकर्मण:,भगवन! ये सभी बातें मुझे अच्छी प्रकार बताइये। मैं अनायास ही महान् कर्म करनेवाले भगवान् श्रीरामका चरित्र सुनना चाहता हूँ
ભગવન્! આ સર્વ વાતો મને યોગ્ય રીતે અને સંપૂર્ણપણે કહો. હું અક્લિષ્ટકર્મા રામનું ચરિત્ર સાંભળવા ઇચ્છું છું.
Verse 6
मार्कण्डेय उवाच अजो नामाभवद् राजा महानिक्ष्वाकुवंशज: । तस्य पुत्रो दशरथ: शश्रृत्स्वाध्यायवाउछुचि:,मार्कण्डेयजीने कहा--राजन्! इक्ष्वाकुवंशमें अज नामसे प्रसिद्ध एक महान् राजा हो गये हैं। उनके पुत्र थे दशरथ, जो सदा स्वाध्यायमें संलग्न रहनेवाले और पवित्र थे
માર્કંડેયે કહ્યું—રાજન્! ઇક્ષ્વાકુવંશમાં ‘અજ’ નામે એક મહાન રાજા થયા. તેમના પુત્ર દશરથ હતા—શુચિ અને સદા સ્વાધ્યાયમાં નિરત.
Verse 7
अभवंस्तस्य चत्वार: पुत्रा धर्मार्थकोविदा: । रामलक्ष्मणशत्रुघ्ना भरतश्न महाबल:,उनके चार पुत्र हुए। वे सब-के-सब धर्म और अर्थके तत्त्वको जाननेवाले थे। उनके नाम इस प्रकार हैं--राम, लक्ष्मण, महाबली भरत और शत्रुघ्न
તેમને ચાર પુત્રો થયા—ધર્મ અને અર્થના તત્ત્વમાં નિપુણ. તેઓ હતા: રામ, લક્ષ્મણ, મહાબલી ભરત અને શત્રુઘ્ન.
Verse 8
रामस्य माता कौसल्या कैकेयी भरतस्य तु । सुतौ लक्ष्मणशत्रुघ्नौ सुमित्राया: परंतपौ,श्रीरामचन्द्रजीकी माताका नाम कौसल्या था, भरतकी माता कैकेयी थी तथा शत्रुओंको संताप देनेवाले लक्ष्मण और शत्रुघ्न सुमित्राके पुत्र थे
રામની માતા કૌશલ્યા હતી અને ભરતની માતા કૈકેયી. તેમજ સુમિત્રાના બે પુત્ર—લક્ષ્મણ અને શત્રુઘ્ન—શત્રુઓને સંતાપ આપનારા પરાક્રમી વીરો હતા.
Verse 9
विदेहराजो जनक: सीता तस्यात्मजा विभो | यां चकार स्वयं त्वष्टा रामस्य महिषीं प्रियाम्,राजन! विदेहदेशके राजा जनककी एक पुत्री थी, जिसका नाम था सीता। उसे स्वयं विधाताने ही भगवान् श्रीरामकी प्यारी रानी होनेके लिये रचा था
હે મહાબાહો! વિદેહ દેશના રાજા જનક હતા અને સીતા તેમની પુત્રી હતી. તેને સ્વયં વિધાતાએ રચી રામની પ્રિય મહિષી થવા માટે નિર્ધારિત કરી હતી.
Verse 10
एतदू रामस्य ते जन्म सीतायाश्न प्रकीर्तितम् । रावणस्यापि ते जन्म व्याख्यास्यामि जनेश्वर,जनेश्वर! इस प्रकार मैंने तुम्हें श्रीराम और सीताके जन्मका वृत्तान्त बताया है। अब रावणके भी जन्मका प्रसंग सुनाऊँगा
હે જનેશ્વર! આ રીતે મેં તને શ્રીરામ અને સીતાના જન્મનો વર્ણન કર્યો. હવે હું તને રાવણના જન્મનો પ્રસંગ પણ સમજાવી કહું છું.
Verse 11
पितामहो रावणस्य साक्षाद् देव: प्रजापति: । स्वयम्भू: सर्वलोकानां प्रभु: स्रष्टा महातपा:,सम्पूर्ण जगत्के स्वामी, सबकी सृष्टि करनेवाले, प्रजापालक, महातपस्वी और स्वयम्भू साक्षात् भगवान् ब्रह्माजी ही रावणके पितामह थे
રાવણના પિતામહ સాక్షાત્ દેવ પ્રજાપતિ—સ્વયંભૂ, સર્વ લોકોના પ્રભુ, મહાતપસ્વી અને સૃષ્ટિકર્તા—બ્રહ્મા જ હતા.
Verse 12
पुलस्त्यो नाम तस्यासीन्मानसो दयित: सुतः । तस्य वैश्रवणो नाम गवि पुत्रो5भवत् प्रभु:,ब्रह्माजीके एक परम प्रिय मानसपुत्र पुलस्त्यजी थे। उनसे उनकी गौ नामकी पत्नीके गर्भसे वैश्रवण नामक शक्तिशाली पुत्र उत्पन्न हुआ
તેમના એક પરમ પ્રિય માનસપુત્ર પુલસ્ત્ય નામે હતા. પુલસ્ત્યની ‘ગૌ’ નામની પત્નીના ગર્ભથી વૈશ્રવણ નામનો શક્તિશાળી પુત્ર ઉત્પન્ન થયો.
Verse 13
पितरं स समुत्सृज्य पितामहमुपस्थित: । तस्य कोपात् पिता राजन् ससर्जात्मानमात्मना,राजन! वैश्रवण अपने पिताको छोड़कर पितामहकी सेवामें रहने लगे। इससे उनपर क्रोध करके पिता पुलस्त्यने स्वयं अपने-आपको ही दूसरे रूपमें प्रकट कर लिया। पुलस्त्यके आधे शरीरसे जो दूसरा द्विज प्रकट हुआ, उसका नाम विश्रवा था। विश्रवा वैश्रवणसे बदला लेनेके लिये उनके ऊपर सदा कुपित रहा करते थे
માર્કંડેયે કહ્યું—રાજન! વૈશ્રવણે પિતાને ત્યજી પિતામહની સેવામાં નિવાસ કર્યો. તેથી ક્રોધિત થઈ તેના પિતાએ પોતાના જ સામર્થ્યથી પોતાનું બીજું સ્વરૂપ પ્રગટ કર્યું. પુલસ્ત્યના અર્ધદેહમાંથી જે બીજો દ્વિજ પ્રગટ થયો તેનું નામ વિશ્રવા હતું; અને વૈશ્રવણ સામે પ્રતિશોધ લેવા તે સદા કુપિત રહેતો.
Verse 14
स जज्ञे विश्रवा नाम तस्यात्मार्थेन वै द्विज: । प्रतीकाराय सक्रोधस्ततो वैश्रवणस्य वै,राजन! वैश्रवण अपने पिताको छोड़कर पितामहकी सेवामें रहने लगे। इससे उनपर क्रोध करके पिता पुलस्त्यने स्वयं अपने-आपको ही दूसरे रूपमें प्रकट कर लिया। पुलस्त्यके आधे शरीरसे जो दूसरा द्विज प्रकट हुआ, उसका नाम विश्रवा था। विश्रवा वैश्रवणसे बदला लेनेके लिये उनके ऊपर सदा कुपित रहा करते थे
માર્કંડેયે કહ્યું—તેમનામાંથી વિશ્રવા નામનો એક દ્વિજ જન્મ્યો, જે તેમના પોતાના હેતુ માટે જ પ્રગટ થયો હતો. અને રાજન! ક્રોધથી પ્રજ્વલિત થઈ તે વૈશ્રવણ સામે પ્રતિશોધ/પ્રતિકાર માટે જ ઉત્પન્ન થયો.
Verse 15
पितामहस्तु प्रीतात्मा ददौ वैश्रवणस्यथ ह । अमरत्वं धनेशत्वं लोकपालत्वमेव च,परंतु पितामह ब्रह्माजी उनपर प्रसन्न थे; अतः उन्होंने वैश्रवणको अमरत्व प्रदान किया और धनका स्वामी तथा लोकपाल बना दिया
માર્કંડેયે કહ્યું—પિતામહ બ્રહ્મા હૃદયથી પ્રસન્ન થયા; તેથી તેમણે વૈશ્રવણને અમરત્વ આપ્યું, ધનેશ્વરત્વ બક્ષ્યું અને લોકપાલપદ પણ અર્પણ કર્યું.
Verse 16
ईशानेन तथा सख्यं पुत्र च नलकूबरम् । राजधानीनिवेशं च लड्कां रक्षोगणान्विताम्,पितामहने उनकी महादेवजीसे मैत्री करायी, उन्हें नलकूबर नामक पुत्र दिया तथा राक्षसोंसे भरी हुई लंकाको उनकी राजधानी बनायी
માર્કંડેયે કહ્યું—પછી પિતામહે તેમની ઈશાન (મહાદેવ) સાથે મિત્રતા કરાવી, નલકૂબર નામનો પુત્ર આપ્યો, અને રાક્ષસગણોથી ભરેલી લંકાને તેમની રાજધાની તરીકે સ્થાપિત કરી.
Verse 17
विमान पुष्पकं नाम कामगं च ददौ प्रभु: । यक्षाणामाधिपत्यं च राजराजत्वमेव च,साथ ही उन्हें इच्छानुसार विचरनेवाला पुष्पक नामका एक विमान दिया। इसके सिवा ब्रह्माजीने कुबेरको यक्षोंका स्वामी बना दिया और उन्हें 'राजराज'की पदवी प्रदान की
માર્કંડેયે કહ્યું—પ્રભુએ તેમને ‘પુષ્પક’ નામનું, ઇચ્છાનુસાર ગમન કરનારું વિમાન આપ્યું. ઉપરાંત યક્ષો પર અધિપત્ય અને ‘રાજરાજ’ની પદવી પણ બક્ષી.
Verse 273
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत रामोपाख्यानपर्वमें युधिष्ठिरप्रश्नविषयक दो सौ तिहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/
આ રીતે શ્રીમહાભારતના વનપર્વના અંતર્ગત રામોપાખ્યાનપર્વમાં યુધિષ્ઠિર-પ્રશ્નવિષયક બે સો ત્રેસોત્તરમો અધ્યાય પૂર્ણ થયો॥
Verse 274
इति श्रीमहा भारते वनपर्वणि रामोपाख्यानपर्वणि रामरावणयोर्जन्मक थने चतु:सप्तत्यधिकद्विशततमो<5ध्याय:
ઇતિ શ્રીમહાભારતના વનપર્વના રામોપાખ્યાનપર્વમાં રામ-રાવણના જન્મકથનનો બે સો ચોત્તરમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો॥
Frequently Asked Questions
The dilemma concerns how a ruler reconciles marital fidelity and personal trust with the public standards of legitimacy: Rāma frames acceptance of Sītā as contingent upon verifiable integrity given her involuntary captivity.
Truth-claims in ethically sensitive disputes are portrayed as requiring transparent verification and accountable speech; the narrative elevates witnessed testimony and principled restraint over impulse, emphasizing that dharma must remain defensible in the public domain.
Rather than a discrete phalaśruti formula, the chapter’s meta-function is exemplary: it positions divine attestation, boons aligned with dharma, and the restoration of order as narrative validation that ethical governance depends on publicly intelligible standards of proof and responsibility.