Shloka 34
Karṇa’s Counsel on Śrī
Fortune) and the Proposed Display before the Exiled Pāṇḍavas (कर्णवचनम् / श्रीप्रदर्शन-प्रस्तावः
स विशीर्णोडपतच्छैलो भृशमार्तस्वरान् रुवन् तस्मिन् निपतिते त्वन्ये नेदु: शैला भृशं तदा,स्कन्दके बाणोंसे छिन्न-भिन्न हो वह क्रौज्च पर्वत अत्यन्त आर्तनाद करता हुआ गिर पड़ा। उस समय उसके गिरनेपर दूसरे पर्वत भी जोर-जोरसे चीत्कार करने लगे
sa viśīrṇo ’patac chailo bhṛśam ārta-svarān ruvan | tasmin nipatite tv anye neduḥ śailā bhṛśaṃ tadā ||
સ્કંદના બાણોથી છિન્ન-ભિન્ન થયેલો તે ક્રૌંચ પર્વત અત્યંત આર્તનાદ કરતો ધરાશાયી થયો. તે પડતાં જ તે સમયે બીજા પર્વતો પણ જોરથી ચીસો પાડવા લાગ્યા.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse uses nature’s anguish to underscore the moral weight of destructive force: when violence reaches an extreme, it is portrayed as shaking even the inanimate world, suggesting that harm reverberates beyond the immediate target.
Mārkaṇḍeya narrates a dramatic scene in which a mountain, shattered and crying out, collapses; its fall triggers other mountains to roar as well, amplifying the sense of catastrophic impact.