Shloka 42
अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
ममत्ववेक्षया वीर शृणु विज्ञापयामि ते । भवानिह च सारथ्ये वासुदेवसमो युधि,परंतु पृथ्वीपते! आपका कल्याण हो। मैं आपके द्वारा अपना भी एक काम कराना चाहता हूँ। साधु शिरोमणे! वह न करने योग्य होनेपर भी मेरी ओर देखते हुए आपको अवश्य करना चाहिये। वीरवर! सुनिये; मैं वह कार्य आपको बता रहा हूँ। महाराज! आप इस भूतलपर संग्राममें सारथिका काम करनेके लिये वसुदेवनन्दन भगवान् श्रीकृष्णके समान माने ये हैं
mamatvavekṣayā vīra śṛṇu vijñāpayāmi te | bhavāniha ca sārathye vāsudevasamo yudhi ||
યુધિષ્ઠિર બોલ્યા—હે વીર! મારી તરફ મમતા રાખીને સાંભળો; હું તમને વિનંતી કરું છું. આ યુદ્ધમાં સારથ્યકર્મમાં તમે વાસુદેવ (શ્રીકૃષ્ણ) સમાન માનવામાં આવો છો।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights respectful petition and recognition of merit: a king frames his request with humility and personal regard, while affirming that true competence in war-support roles (like charioteering) is ethically significant and worthy of honor—so much so that it can be compared to Kṛṣṇa’s exemplary standard.
Yudhiṣṭhira addresses a heroic figure and begins to state a request. He prefaces it by praising the addressee’s battlefield charioteering skill, saying that in this capacity the person is considered equal to Vāsudeva (Kṛṣṇa).