Shloka 13
Dhṛtarāṣṭra–Duryodhana Dialogue on Peace and the Refusal of Compromise
रथो वेदी ख्रुवः खड्गो गदा स्लरुक् कवचोडजिनम् | चातुर्ोत्रं च धुर्या मे शरा दर्भा हविर्यश:
ratho vedī dhruvaḥ khaḍgo gadā sruk kavacājinaṃ | cāturotraṃ ca dhuryā me śarā darbhā havir yaśaḥ ||
દુર્યોધને કહ્યું—મારો રથ જ વેદી છે, મારી તલવાર જ ખુવા (સ્થિર સ્તંભ) છે; મારી ગદા જ સ્રુવ (આહુતિનો ચમચો) છે, મારું કવચ જ મૃગચર્મ છે. રથ વહન કરનારા મારા ચાર ઘોડા જ ચાર હોતૃ છે; મારા બાણ દર્ભ છે અને મારું યશ જ હવિષ્ય છે.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse shows how Duryodhana reinterprets sacred Vedic sacrifice as a metaphor for warfare, revealing an ethical inversion: ritual symbols meant for dharma are appropriated to sanctify aggression and the pursuit of fame.
In Udyoga Parva, as the conflict moves toward war, Duryodhana speaks in a defiant, self-affirming tone, describing his martial preparations as if they were components of a yajña—chariot as altar, weapons as ritual implements, and fame as the offering.