Shloka 10
सहामात्य: सहतपुत्रश्न राजन् समेत्य तां वाचमिमां निबोध,महाराज युधिष्ठिर! आपके ताऊ धुृतराष्ट्रने रातके समय मुझसे आपलोगोंके लिये जो संदेश कहा था, उसे आप मन्त्रियों और पुत्रोंसहित मेरे इन शब्दोंमें सुनिये
sa-hāmātyaḥ saha-putraiś ca rājan sametya tāṃ vācam imāṃ nibodha | mahārāja yudhiṣṭhira! āpake tāū dhṛtarāṣṭreṇa rātri-samaye mayi yuṣmākam arthāya yaḥ sandeshaḥ uktaḥ, taṃ mantri-putra-sahitaḥ mama etān śabdān śṛṇuta ||
સંજય બોલ્યો—હે રાજન! તમે તમારા મંત્રીઓ અને પુત્રો સહિત એકત્ર થઈ આ વચનને સારી રીતે સાંભળો. મહાયશસ્વી યુધિષ્ઠિર! તમારા હિત માટે ધૃતરાષ્ટ્રે રાત્રે મને જે કહ્યું હતું, તે તમે તમારા સલાહકારો અને ભાઈઓ સહિત મારી પાસેથી સાંભળો.
सयजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical seriousness of counsel and communication: before decisive action (and especially before war), a king should listen in a gathered, accountable setting with advisers and family, weighing words as instruments of dharma and political responsibility.
Sañjaya addresses Yudhiṣṭhira, urging him to assemble with ministers and sons and then hear the message Dhṛtarāṣṭra conveyed at night. It introduces a formal transmission of Dhṛtarāṣṭra’s communication to the Pāṇḍavas during the tense pre-war negotiations.