Shloka 153
सेनासमागमः — The Convergence of Armies
बभौ बलमनाधृष्यं कर्णिकारवनं यथा । इसी प्रकार राजा भगदत्तने दुर्योधनका हर्ष बढ़ाते हुए उसे एक अक्षौहिणी सेना प्रदान की। सुनहरे शरीरवाले चीन और किरात देशके योद्धाओंसे भरी हुई भगदत्तकी दुर्धर्ष सेना (खिले हुए) कनेरके जंगल-सी जान पड़ती थी
babhau balam anādhṛṣyaṁ karṇikāravanaṁ yathā |
વૈશંપાયન બોલ્યા— તે સૈન્ય અજય બળથી એવું જ શોભતું હતું, જેમ ફૂલેલું કર્ણિકારવન. દુર્યોધનનો હર્ષ વધારવા ભગદત્તે એક પૂર્ણ અક્ષૌહિણી અર્પી; ચીન અને કિરાત દેશના યોદ્ધાઓથી ભરેલું, સ્વર્ણદીપ્ત તે દુર્ધર્ષ દળ કર્ણિકાર-વન સમાન લાગ્યું.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile to show how outward splendor and massed power can be both alluring and dangerous. It highlights how political alliances and the boosting of morale can accelerate a march toward war, raising implicit ethical questions about using strength and beauty in the service of adharma-driven ambition.
As the Kurukṣetra war approaches, Bhagadatta supports Duryodhana by providing a full akṣauhiṇī. His force—associated with Cīna and Kirāta warriors and described as golden and formidable—is compared to a blooming karṇikāra forest, emphasizing its striking appearance and intimidating strength.