Shloka 37
कौरवनरेश! उस समय परशुरामजीने अत्यन्त क्रुद्ध होकर मेरे ऊपर तुरंत ही दस हजार, लाख, दस लाख, अर्बुद, खर्ब और निखर्ब बाणोंका प्रहार किया ।। ततो<हं तानपि रणे शरैराशीविषोपमै: । संछिद्य भूमौ नृपते पातयेयं नगानिव,नरेश्वर! तब मैंने रणभूमिमें विषधर सर्पके समान भयंकर सायकोंद्वारा उन सब बाणोंको वृक्षोंकी भाँति भूमिपर काट गिराया
tato 'haṃ tān api raṇe śarair āśīviṣopamaiḥ | saṃchिद्य bhūmau nṛpate pātayeyam nagān iva ||
પછી, હે નૃપતિ! રણમાં મેં વિષધર સર્પ સમા ભયંકર મારા બાણોથી તે બધા બાણોને છેદી, જાણે વૃક્ષો કપાઈ પડે તેમ ભૂમિ પર પાડી દીધા. આ રીતે પરશુરામની ઉગ્ર બાણવર્ષાને મેં નિષ્ફળ કરી અને શસ્ત્રવૃષ્ટિ વચ્ચે પણ ધૈર્ય જાળવ્યું.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even amid extreme provocation and overwhelming force, a warrior is expected to maintain steadiness and disciplined skill; the verse highlights composure and competence as part of kshatriya-dharma rather than uncontrolled rage.
During the Bhishma–Parashurama confrontation, Parashurama releases a massive barrage of arrows; Bhishma counters by cutting those arrows mid-flight with his own, bringing them down to the ground like felled trees.