Shloka 35
तब मैंने पुन: अपने-आपको स्थिर करके कुपित हो उस युद्धमें परशुरामजीपर सैकड़ों बाण बरसाये ।। स तैरग्न्यर्कसंकाशै: शरैराशीविषोपमै: । शितैरभ्यर्दितो रामो मन्दचेता इवाभवत्,वे बाण अग्नि, सूर्य तथा विषधर सर्पोके समान भयंकर एवं तीक्ष्ण थे। उनसे पीड़ित होकर परशुरामजी अचेत-से हो गये
sa tair agny-arka-saṅkāśaiḥ śarair āśīviṣopamaiḥ | śitair abhyardito rāmo manda-ceta iva abhavat ||
તે તીક્ષ્ણ બાણો અગ્નિ અને સૂર્ય સમાન પ્રજ્વલિત અને વિષધર સર્પ સમાન ભયંકર હતા. વારંવાર ઘાયલ થતાં રામ (પરશુરામ) વેદનાથી વ્યાકુળ થઈ જાણે ચેતના મંદ પડી ગઈ હોય તેમ થયો.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and escalation in battle can overwhelm even the strongest, making one appear senseless; it implicitly commends restraint and clarity as essential to righteous conduct amid conflict.
In the course of a confrontation, Paraśurāma is repeatedly struck by extremely sharp arrows described as fire- and sun-like and as terrifying as venomous snakes, leaving him looking dazed and mentally dulled.