Shloka 79
स्तूयमानो जयाशीर्भिनिष्क्रम्य गजसाह्वयात् । कुरुक्षेत्र रणक्षेत्रमुपायां भरतर्षभ,विजयसूचक आशीर्वादोंके साथ मेरी स्तुति की जा रही थी। भरतभूषण! उस अवस्थामें मैं हस्तिनापुरसे निकलकर कुरुक्षेत्रके समरांगणमें गया
stūyamāno jayāśīrbhir niṣkramya gajasāhvayāt | kurukṣetra-raṇakṣetram upāyāṁ bharatarṣabha ||
હે ભરતર્ષભ! વિજય સૂચવનારા આશીર્વાદો સાથે મારી સ્તુતિ થતી હતી. હે ભરતશ્રેષ્ઠ! હું ગજસાહ્વય (હસ્તિનાપુર)માંથી નીકળી કુરુક્ષેત્રના રણક્ષેત્ર તરફ ગયો—આ રીતે હું યુદ્ધભૂમિ પર પહોંચ્યો.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the solemn transition from courtly life to the battlefield: public praise and victory-blessings accompany a warrior’s departure, yet the ethical weight of entering a dharma-conflicted war remains implicit—honor and auspicious words do not erase the gravity of violence and duty.
Bhishma narrates that, amid eulogies and benedictions for victory, he left Hastināpura (called Gajasāhvaya) and went to Kurukṣetra, explicitly marking his setting out for the great war.