Shloka 105
Ulūka’s Provocation and Keśava’s Counter-Message (उलूकदूत्ये केशवप्रत्युत्तरम्)
अक्षय्याविषुधी चैव अग्निदत्तं च ते रथम् । जानीमो हि रणे पार्थ केतुं दिव्यं च भारत
akṣayyāviṣudhī caiva agnidattaṃ ca te ratham | jānīmo hi raṇe pārtha ketuṃ divyaṃ ca bhārata ||
હે ભારત! અમને સારી રીતે ખબર છે કે તારા પાસે અક્ષય બાણોથી ભરેલા બે તૂણિર છે, અગ્નિદેવે આપેલો રથ છે; અને યુદ્ધમાં તે રથ પર દિવ્ય ધ્વજા ઊઠીને લહેરાય છે.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that righteous strength in war is not merely personal skill but is supported by divine endowments and auspicious signs; it implies that such sanctioned power carries responsibility and signals the moral and strategic weight behind Arjuna’s cause.
Sañjaya, reporting to Dhṛtarāṣṭra, highlights Arjuna’s extraordinary resources—two inexhaustible quivers, a chariot granted by Agni, and a divine banner appearing in battle—emphasizing the formidable, divinely favored preparedness of the Pāṇḍava champion.