Shloka 27
सवनिताननादृत्य दुर्मतिर्निरिपत्रप: । अशिष्टवदमर्यादो मानी मान्यावमानिता,भाईकी यह बात सुनकर धृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधन अत्यन्त कुपित हो फुफकारते हुए महान् सर्पकी भाँति लंबी साँसें खींचता हुआ वहाँसे उठकर चल दिया। वह दुर्बुद्धि, निर्लज्ज, अशिष्ट पुरुषोंकी भाँति मर्यादाशून्य, अभिमानी तथा माननीय पुरुषोंका अपमान करनेवाला था। वह विदुर, धृतराष्ट्र,, महाराज बाह्लीक, कृपाचार्य, सोमदत्त, भीष्म, द्रोणाचार्य और भगवान् श्रीकृष्ण--इन सबका अनादर करके वहाँसे चल पड़ा
sa vanitān anādṛtya durmatir nirapatrapaḥ | aśiṣṭavad amaryādo mānī mānyāvamānitā ||
વૈશંપાયન બોલ્યા—આ વચનોની અવગણના કરીને દુર્યોધન—દુર્મતિ અને નિર્લજ્જ—ઉભો થયો અને ચાલ્યો ગયો. તે મર્યાદાહીન હતો, અશિષ્ટ પુરુષોની જેમ બોલતો, અહંકારથી ફૂલેલો અને માનનીય જનનું અપમાન કરવા તત્પર હતો.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Arrogance (māna) coupled with shamelessness (nirapatrapatā) leads one to violate maryādā (proper limits) and to dishonor the honorable; such ethical failure destroys good counsel and accelerates adharma, making conflict inevitable.
After hearing admonition, Duryodhana refuses to accept it, becomes enraged, and leaves the assembly, showing contempt toward senior and revered figures—Vidura, Dhṛtarāṣṭra, Bhīṣma, Droṇa, and even Kṛṣṇa—signaling his hardened resolve against reconciliation.