Shloka 5
ययातिदौहित्रपुण्यसमुच्चयः | Yayāti and the Grandsons’ Consolidation of Merit
ते तु तत्रेव राजान: सिद्धा श्चाप्सरसस्तथा । अपश्यन्त निरालम्बं तं ययातिं परिच्युतम्,स्वर्गके राजर्षि, सिद्ध और अप्सरा--सभीने स्वर्गसे भ्रष्ट हो अवलम्बशून्य हुए राजा ययातिको देखा
te tu tatraiva rājānaḥ siddhā cāpsarasas tathā | apaśyanta nirālambaṃ taṃ yayātiṃ paricyutam ||
ત્યાં જ રાજાઓએ, સિદ્ધોએ અને અપ્સરાઓએ પણ સ્વર્ગપદથી ચ્યૂત, કોઈ આધાર વિના રહેલા રાજા યયાતિને જોયો.
नारद उवाच
Educational Q&A
Heavenly status and pleasure are not permanent; when accumulated merit is spent, even a celebrated king can fall. The verse points to the ethical need for humility and for seeking a steadier refuge than worldly or celestial privilege.
Nārada describes a moment in heaven where kings, Siddhas, and Apsarases witness King Yayāti after he has fallen from heaven—seen as 'nirālamba', without support—highlighting the shock of reversal and the fragility of exalted attainments.