Shloka 14
Nahuṣa Abhiṣeka and the Crisis of Restraint (नहुषाभिषेकः—दमभ्रंशः)
शृण्वन् दिव्या बहुविधा: कथा: श्रुतिमनोहरा: । वादित्राणि च सर्वाणि गीत॑ च मधुरस्वनम्,देवराज नहुष सम्पूर्ण देवोद्यानोंमें, नन्दनवनके उपवनोंमें, कैलासमें, हिमालयके शिखरपर, मन्दराचल, श्वेतगिरि, सहा, महेन्द्र तथा मलयपर्वतपर एवं समुद्रों और सरिताओंमें, अप्सराओं तथा देवकन्याओंके साथ भाँति-भाँतिकी क्रीड़ाएँ करते थे, कानों और मनको आकर्षित करनेवाली नाना प्रकारकी दिव्य कथाएँ सुनते थे तथा सब प्रकारके वाद्यों और मधुर स्वरसे गाये जानेवाले गीतोंका आनन्द लेते थे
śṛṇvan divyā bahuvidhāḥ kathāḥ śrutimanoharāḥ | vāditrāṇi ca sarvāṇi gītaṃ ca madhurasvanam ||
કાન અને મનને મોહી લે એવી અનેક દિવ્ય કથાઓ સાંભળતો અને સર્વ પ્રકારના વાદ્યો સાથે મધુર સ્વરે ગવાયેલા ગીતોનો આનંદ લેતો હતો.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how refined pleasures—entertaining stories, music, and sweet song—can absorb attention and soften discipline; ethically, it gestures toward the need for self-restraint and alertness, especially for rulers and the powerful.
Śalya is describing a figure immersed in celestial-style enjoyments: listening to enchanting divine narratives and taking delight in instrumental music and melodious singing, as part of a broader depiction of luxurious, pleasure-filled life.