Shloka 15
Adhyāya 108: Paścima-dik—Varuṇa’s Realm, Sunset Cosmology, and Sacred-Geographic Markers
Suparṇa–Gālava संवाद
अत्र गत्वा सुखस्यान्तं दुःखस्यान्तं प्रपद्यते अन्रावृत्तो दिनकर: सुरसं क्षरते पय:
atra gatvā sukhasyāntaṁ duḥkhasyāntaṁ prapadyate | anāvṛtto dinakaraḥ surasaṁ kṣarate payaḥ ||
અહીં જઈને મનુષ્ય સુખનો પણ અંત અને દુઃખનો પણ અંત પ્રાપ્ત કરે છે. ત્યાં દિનકર (સૂર્ય) અવરોધ વિના પોતાના માર્ગે ચાલતો મીઠા રસવાળું દૂધ વહેવા દે છે.
युपर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse points to a transcendent state or sacred destination where dualities—pleasure and pain—are brought to cessation, suggesting an ethical ideal of moving beyond attachment and aversion toward peace and freedom.
Yuparṇa describes a particular ‘there’—a revered place or condition—by praising its extraordinary qualities: reaching it ends ordinary cycles of joy and sorrow, and it is depicted with a wondrous image of the unobstructed Sun causing sweet ‘milk’ to flow, marking it as auspicious and otherworldly.