Shloka 12
स्त्रीपर्व — नवमोऽध्यायः | Dhṛtarāṣṭra summons the Kuru women; the city departs in collective lamentation
न शोचन् मृतमन्वेति न शोचन् ग्रियते नरः । एवं सांसिद्धिके लोके किमर्थमनुशोचसि,“शोक करनेवाला मनुष्य न तो मरे हुएके साथ जाता है और न स्वयं ही मरता है। जब लोककी यही स्वाभाविक स्थिति है, तब आप किसलिये बारंबार शोक कर रहे हैं?
na śocan mṛtam anveti na śocan mriyate naraḥ | evaṃ sāṃsiddhike loke kim artham anuśocasi ||
શોક કરનાર માણસ ન તો મરેલા પાછળ જાય છે, ન શોકથી પોતે મરે છે. જ્યારે લોકની સ્વાભાવિક વ્યવસ્થા જ આવી છે, ત્યારે તમે વારંવાર શા માટે શોક કરો છો?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Grief does not change the fact of death or reunite one with the deceased; recognizing the world’s inevitable order (death as a natural certainty) is urged as a basis for restraint and composure.
In the Strī Parva’s lamentation context after the great war, the narrator’s report includes a consolatory maxim addressed to a grieving person, discouraging repeated mourning by appealing to the inevitability of death.