Shloka 26
Gaṅgā-tīra Udaka-kriyā and Kuntī’s Disclosure of Karṇa’s Maternity
Strī-parva, Adhyāya 27
व्यरुदच्छनकै राजंश्नकारास्योदकं प्रभु: । ततो विनेदु: सहसा स्त्रियस्ता: खलु सर्वश:
vyarudacchanakai rājañ śnakārāsyodakaṃ prabhuḥ | tato vineduḥ sahasā striyas tāḥ khalu sarvaśaḥ ||
વૈશંપાયન બોલ્યા—હે રાજન! તે પરાક્રમી પ્રભુ ધીમે ધીમે રડવા લાગ્યો; આંસુઓથી તેનું મુખ ભીંજાઈ ગયું. ત્યારબાદ તે બધી સ્ત્રીઓ અચાનક એકસાથે ઊંચા સ્વરે વિલાપ કરવા લાગી.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical reality of war’s aftermath: even the powerful are overcome by grief, and private sorrow can trigger collective mourning, reminding the listener of the human cost behind victory and loss.
A central male figure (called prabhuḥ) begins to weep quietly, his face covered with tears; seeing this, the women present suddenly raise a loud, unified lament.