Shloka 38
Yudhiṣṭhira’s Lament for Karṇa and Renunciation-Oriented Self-Assessment (शोक-प्रलापः / त्याग-प्रवृत्तिः)
त्यागवांश्व पुनः पापं नालंकर्तुमिति श्रुति: । त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्रोतीति श्रुतिर्यदा
tyāgavāṃś ca punaḥ pāpaṃ nālaṅkartum iti śrutiḥ | tyāgavāñ janma-maraṇe nāprāpnotīti śrutir yadā ||
યુધિષ્ઠિર બોલ્યો— શ્રુતિ કહે છે કે ત્યાગી પુરુષ ફરી પાપને ‘આભૂષણ’ સમાન ધારણ કરી શકતો નથી—અર્થાત્ તેને જાણબૂઝીને જીવનમાર્ગ બનાવી શકતો નથી. અને જ્યારે એ જ શ્રુતિ આગળ કહે છે કે ત્યાગી જન્મ-મરણના ચક્રમાં પડતો નથી, ત્યારે આ બંને ઉપદેશોને સાથે કેવી રીતે સમજવા?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Renunciation is presented as ethically transformative: a true renouncer should not deliberately return to sinful conduct, and renunciation is linked—per śruti—to freedom from the bondage of repeated birth and death. The verse frames a doctrinal question about how these scriptural claims cohere.
In the Śānti Parva’s dharma-discourse setting, Yudhiṣṭhira raises a pointed inquiry about scriptural authority: he cites śruti statements on the renouncer’s relation to sin and to saṃsāra, seeking clarification on their precise meaning and implications.