Shloka 32
राज्ञोऽभिषेकः, अराजकदोषः, दण्डधारणस्य आवश्यकता
Royal Consecration, the Fault of Kinglessness, and the Necessity of Enforcement
ये धर्मकुशला लोके धर्म कुर्वन्ति भारत । पालिता यस्य विषये धर्माशस्तस्य भूपते:
ye dharmakuśalā loke dharma kurvanti bhārata | pālitā yasya viṣaye dharmāśas tasya bhūpateḥ ||
ભીષ્મે કહ્યું—હે ભારત! જે લોકો લોકમાં ધર્મકુશળ બની ધર્મનું આચરણ કરે છે, તેઓ જે રાજાના રાજ્યમાં રક્ષિત અને પાલિત રહે છે, તે રાજાને તેમના ધર્મનો છઠ્ઠો અંશ પ્રાપ્ત થાય છે.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king who protects and maintains order in his realm becomes ethically connected to the righteous deeds of his subjects and receives a share of their merit; therefore, good governance is itself a moral act with spiritual consequences.
In the Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on rājadharma (the duties of a ruler). Here he explains how the king’s protective role makes him a participant in the moral economy of the kingdom, gaining a portion of the merit generated by dharmic citizens.