Shloka 34
दयिताश्च नरास्ते स्युर्भक्तिमन्तो द्विजेषु ये । न कोश: परमोडन््यो<स्ति राज्ञां पुरुषसंचयात्,जो मनुष्य ब्राह्मणोंके प्रति भक्ति रखते हैं, वे सबके प्रिय होते हैं। राजाओंके लिये ब्राह्मणके भक्तोंका संग्रह करनेसे बढ़कर दूसरा कोई कोश नहीं है
dayitāś ca narās te syur bhaktimanto dvijeṣu ye | na kośaḥ paramo 'nyo 'sti rājñāṃ puruṣa-saṃcayāt ||
જે મનુષ્યો દ્વિજ (બ્રાહ્મણ) પ્રત્યે ભક્તિ ધરાવે છે, તેઓ સર્વને પ્રિય બને છે. રાજાઓ માટે એવા ધર્મનિષ્ઠ પુરુષોનો સંગ્રહ અને સંરક્ષણ એથી મોટો કોઈ ખજાનો નથી; સંગ્રહિત ધન નહીં, પરંતુ સદાચારીઓનો સમૂહ જ રાજ્યની સાચી સંપત્તિ છે.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king’s greatest ‘treasury’ is not gold but people: cultivating and retaining dharmic, loyal subjects—especially those who honor the learned and the Brahminical order—creates stability, goodwill, and righteous governance.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and rājadharma, Bhīṣma continues advising the ruler on the foundations of successful kingship, emphasizing social-religious reverence and the strategic value of assembling virtuous supporters.