Shloka 55
कृपया परया5<विष्टो वनमेव जगाम ह । इस प्रकार शीघ्र ही पृथ्वीको क्षत्रियोंसे हीन करके महातेजस्वी परशुराम अत्यन्त दयासे द्रवित हो वनमें ही चले गये ।। ५४ $ ।। ततो वर्षसहस्रेषु समतीतेषु केषुचित्
kṛpayā parayāviṣṭo vanam eva jagāma ha | evaṃ śīghram eva pṛthivīṃ kṣatriyair hīnāṃ kṛtvā mahātejasvī paraśurāmaḥ atyantaṃ dayayā dravitaḥ ho vanam eva cale gataḥ || tato varṣa-sahasreṣu samatīteṣu keṣucit |
પરમ કરુણાથી વ્યાપ્ત થઈ તે ખરેખર વનમાં જ ગયો. આ રીતે પૃથ્વીને ઝડપથી ક્ષત્રિયવિહિન કરીને મહાતેજસ્વી પરશુરામ અત્યંત દયાથી દ્રવિત થઈ વનમાં પ્રસ્થાન કર્યો. ત્યારબાદ જ્યારે કેટલાંક હજાર વર્ષ વીતી ગયા…
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Even when an act is framed as retribution or duty, unchecked violence can culminate in moral exhaustion; compassion and remorse can redirect one toward restraint and withdrawal, highlighting the ethical tension between kṣatriya action and the higher demand for mercy.
Vāsudeva recounts that Paraśurāma, after rapidly eliminating the kṣatriyas and leaving the earth without them, becomes deeply moved by compassion and goes to the forest; the verse then transitions to a later time—after thousands of years have passed.