Shloka 5
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
तमादिकालेषु महाविभूति- नरियणो ब्रह्ममहानिधानम् | ससर्ज पुत्रार्थमुदारतेजा व्यासं महात्मानमजं पुराणम्
tam ādikāleṣu mahāvibhūti-nārāyaṇo brahma-mahānidhānam | sasarja putrārtham udāratejā vyāsaṃ mahātmānam ajaṃ purāṇam ||
વૈશમ્પાયને કહ્યું—આદિકાળમાં મહાવિભૂતિસંપન્ન અને ઉદાર તેજસ્વી ભગવાન નારાયણે—જે પોતે બ્રહ્મવિદ્યાના મહાન્ નિધાન છે—પુત્રાર્થ મહાત્મા, અજન્મા અને પુરાણપુરુષ વ્યાસને પ્રગટ કર્યો।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse establishes the sacred legitimacy of dharma-instruction by presenting Vyāsa—the transmitter/organizer of Vedic and epic wisdom—as a divinely originated figure. Ethical teaching is thus framed as rooted in primordial, authoritative revelation rather than mere human opinion.
Vaiśaṃpāyana narrates a cosmogonic background: in ancient times Lord Nārāyaṇa, described as a vast repository of Vedic knowledge, brings forth Vyāsa ‘for the sake of a son.’ The focus is on Vyāsa’s exalted, primeval status and his connection to divine purpose.