Shloka 76
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
यो होतद् ब्राह्मणो नित्यं शृणुयाद् धारयीत वा । न तस्याध्ययनं नाशमुपगच्छेत् कदाचन,जो ब्राह्मण प्रतेदिन इस अवतार-कथाको सुनता या स्मरण करता है, उसका अध्ययन कभी नष्ट (निष्फल) नहीं होता है
yo hotad brāhmaṇo nityaṁ śṛṇuyād dhārayīta vā | na tasyādhyayanaṁ nāśam upagacchet kadācana ||
જે બ્રાહ્મણ નિત્ય આ કથા સાંભળે છે અથવા સ્મૃતિમાં ધારણ કરે છે, તેનું અધ્યયન ક્યારેય નાશ પામતું નથી, ક્યારેય નિષ્ફળ પણ થતું નથી।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Regular listening to, or memorizing, a sacred narrative preserves one’s learning: sincere śravaṇa (hearing) and dhāraṇa (retention) ensure that adhyayana (study/recitation) does not become wasted or lost.
The narrator Vaiśaṃpāyana states a phalaśruti (statement of benefits), declaring the spiritual and educational fruit of hearing or remembering the account—especially for a brāhmaṇa devoted to study.