Shloka 57
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
तपसा योज्य सो>>त्मान श्वेतद्वीपात् परं हि यत् । तेज इत्यभिविख्यातं स्वयंभासा&$वभासितम्
tapasā yojya so ’tmānaṁ śvetadvīpāt paraṁ hi yat | teja ity abhivikhyātaṁ svayaṁbhāsā ’vabhāsitam ||
તપસ્યામાં પોતાને યુક્ત કરીને મનુષ્ય શ્વેતદ્વીપથી પણ પરે આવેલા, ‘તેજ’ તરીકે વિખ્યાત તે તત્ત્વને પ્રાપ્ત કરે છે. તે તેજ પોતાના જ પ્રકાશથી પ્રકાશિત—સ્વયંપ્રકાશ છે.
नारद उवाच
Educational Q&A
Austerity and disciplined inner practice (tapas) is presented as a means to realize the supreme, self-luminous Reality—described as ‘Tejas’—which is beyond even exalted divine realms like Śvetadvīpa and shines by its own inherent light.
Nārada is describing a transcendent principle encountered through tapas: a supreme radiance beyond Śvetadvīpa. The verse emphasizes that this ultimate ‘Tejas’ is self-manifest (svayaṁbhāsā), not illuminated by any external source.