Shloka 91
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
शुचीनि श्रवणीयानि शूणोमीह धनंजय । न च पापानि गृह्नामि ततोऊहं वै शुचिश्रवा:
śucīni śravaṇīyāni śṛṇomīha dhanaṃjaya | na ca pāpāni gṛhṇāmi tato 'haṃ vai śuciśravāḥ ||
હે ધનંજય! હું અહીં માત્ર પવિત્ર અને સાંભળવા યોગ્ય વચનો જ સાંભળું છું; પાપપૂર્ણ વાતો કદી ગ્રહણ કરતો નથી. તેથી મારું નામ ‘શુચિશ્રવા’—જેનુ શ્રવણ પવિત્ર છે—છે.
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
One should practice moral discernment in what one listens to: accept only speech that is pure and beneficial, and refuse to internalize sinful or harmful talk. Purity is not only in action but also in the intake of words and ideas.
A speaker addresses Arjuna (Dhanañjaya) and explains the basis of an epithet—‘Śuciśravā’—by stating a personal vow or disposition: hearing only what is pure and refusing to accept sinful speech.