Shloka 24
कथं पश्येम हि वयं देव॑ नारायणात्मकम् । वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम्,“वहाँ मेरुके उत्तर और क्षीरसागरके किनारे एक पवित्र स्थान है, जहाँ हमलोगोंने हजार वर्षोतक एकाग्रचित्त हो काष्ठकी भाँति एक पैरसे खड़े होकर बड़ी कठोर तपस्या की थी। वह उत्तम तपस्या करके हम यही चाहते थे कि किसी तरह वरदायक सनातन देवाधिदेव वरणीय भगवान् नारायणका दर्शन कर लें
kathaṁ paśyema hi vayaṁ deva nārāyaṇātmakam | vareṇyaṁ varadaṁ taṁ vai devadevaṁ sanātanam ||
હે દેવ! નારાયણસ્વરૂપ, વરણીય, વરદાયક, સનાતન દેવાધિદેવ—તેમનું દર્શન અમે કેવી રીતે કરી શકીએ?
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames spiritual aspiration as an ethical longing for direct realization of the supreme—Nārāyaṇa, the eternal God of gods—emphasizing humility (“how could we behold?”) and devotion to the boon-giving Lord rather than worldly gain.
Bhīṣma speaks in a reflective, devotional tone, asking how they might obtain the vision of Nārāyaṇa, described with exalted epithets (worthy of choice, giver of boons, eternal God of gods), in the context of recalling severe austerities performed to gain divine darśana.