Shloka 11
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
छत्राकृतिशीर्षा मेघौघनिनादा: सममुष्कचतुष्का राजीवच्छतपादा: । षष्ट्या दन्तैर्युक्ता: शुक्लैरष्टाभिद्रष्टाभियें जिद्दाभियें विश्ववक्षत्रं लेलिहान्ते सूर्यप्रर्यम्
chatrākṛtiśīrṣā meghaughaninādāḥ samamuṣkacatuṣkā rājīvachchatapādāḥ | ṣaṣṭyā dantairyuktāḥ śuklairaṣṭābhirdrāṣṭābhirjiddhābhirye viśvavakṣatraṃ lelihānte sūryaprarayam ||
તેમના મસ્તક છત્રાકાર છે, તેમનો સ્વર ઘન મેઘસમૂહની ગર્જના જેવો ગંભીર છે; તેમની ચાર ભુજાઓ સમાન છે, અને તેમના પગ સૈકડો કમળસદૃશ રેખાઓથી શોભિત છે. તેમના મુખમાં સાઠ શ્વેત દાંત અને આઠ દાઢો છે. તેઓ સૂર્ય સમાન તેજસ્વી છે; પોતાના મુખમાં સમગ્ર જગત ધારણ કરવા સમર્થ છે, અને પોતાની જિહ્વાઓથી મહાકાળને પણ લેલિહન કરે છે.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage praises inner purity and yogic discipline: those free from pāpa possess divine strength and, ethically, remain equal-minded toward honor and dishonor (samatva), suggesting that true power is grounded in dharma and detachment rather than social validation.
Nārada is describing a wondrous island inhabited by extraordinary, sinless beings. Their superhuman features—four arms, thunderous voice, vajra-like bodies, sun-like radiance, and the hyperbolic image of licking even Mahākāla—serve to magnify their spiritual potency and otherworldly status.