Shloka 133
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
साधु साध्विति तत्रासीन्नाद: सर्वत्र भारत | भारत! शुकदेवजीको पर्वत लाँधकर आगे बढ़ते और उस पर्वतको दो टुकड़ोंमें विदीर्ण होते देख वहाँ सब ओर '“साधु-साधु” शब्द सुनायी पड़ने लगे
sādhu sādhv iti tatrāsīn nādaḥ sarvatra bhārata | bhārata! śukadevājī ko parvata lāṅdhakara āge baḍhate aura usa parvata ko do ṭukṛoṃ meṃ vidīrṇa hote dekh vahāṃ saba ora 'sādhu-sādhu' śabda sunāī paṛane lage |
ભીષ્મે કહ્યું—હે ભારત! ત્યાં સર્વત્ર “સાધુ! સાધુ!” એવો નાદ થયો. શુકદેવજીને પર્વત લંઘીને આગળ વધતા અને તે પર્વતને બે ટુકડામાં વિદીર્ણ થતો જોઈ ચારેય તરફથી પ્રશંસાધ્વનિ ગુંજી ઉઠી.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how extraordinary spiritual attainment and disciplined ascetic power (tapas) naturally evoke reverence. Public acclamation (‘sādhu-sādhu’) functions as a narrative marker that true excellence—rooted in dharma and inner mastery—is recognized and honored.
Bhīṣma describes an awe-inspiring moment: Śukadeva moves forward by leaping over a mountain, and the mountain is seen splitting into two. Witnesses on all sides respond with loud cries of approval—‘Well done! Well done!’—signaling amazement and veneration.