Shloka 19
नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
पुत्रकी अभिलाषा रखनेवाले दीन स्त्री-पुरुषोंद्वारा देवताओंकी पूजा और तपस्या करके दस मासतक गर्भ धारण किया जाता है तथापि उनके कुलांगार पुत्र उत्पन्न होते हैं ।।
apare dhanadhānyāni bhogāṁś ca pitṛsañcitān | vipulān abhijāyante labdhās tair eva maṇḍalaiḥ ||
નારદ બોલ્યા—પુત્રની અભિલાષા ધરાવતા દીન સ્ત્રી-પુરુષો દેવપૂજા અને તપ કરીને દસ માસ ગર્ભ ધારણ કરે છે; છતાં તેમના ત્યાં કુળને દહન કરનાર (કુલાંગાર) પુત્રો જન્મે છે. બીજી તરફ ઘણા લોકો સુખ-ભોગમાં જ જન્મે છે અને પ્રયત્ન વિના પિતૃસંચિત અપાર ધન-ધાન્ય તથા વિશાળ ભોગોના અધિકારી બની જાય છે.
नारद उवाच
Educational Q&A
Worldly results are not proportionate to visible effort: some gain prosperity and pleasures merely by birth into a fortunate family, while others may strive intensely yet not receive the hoped-for outcomes. Therefore, dharma should be grounded in character and right understanding, not in expectation of guaranteed external rewards.
Nārada contrasts two life situations: people who inherit vast paternal wealth and enjoyments effortlessly, versus those who undergo hardship and religious striving for desired ends. The contrast serves as a reflective lesson in the Shānti Parva’s ethical discourse on human destiny, merit, and the limits of ritual as a means to control outcomes.