Shloka 9
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
मृतं वा यदि वा नष्ट यो5तीतमनुशोचति । दुःखेन लभते दुःखं द्वावनर्थो प्रपद्यते
mṛtaṃ vā yadi vā naṣṭaṃ yo'tītam anuśocati | duḥkhena labhate duḥkhaṃ dvāv anarthau prapadyate ||
જે મનુષ્ય ભૂતકાળની બાબતે—મૃત વ્યક્તિ માટે કે નષ્ટ થયેલી વસ્તુ માટે—સતત શોક કરે છે, તે એક દુઃખમાંથી બીજા દુઃખમાં જાય છે; આ રીતે તે બે અનર્થ ભોગવે છે.
नारद उवाच
Educational Q&A
Do not cling to the irreversible past through continual lamentation. Grief over death or loss, when prolonged and indulged, adds a second, avoidable suffering to the first unavoidable loss—thus producing ‘two harms’.
Nārada is instructing a listener in the Śānti Parva’s ethical-discursive setting, emphasizing inner discipline: how one should respond to death and loss with steadiness rather than repetitive mourning that multiplies suffering.