Shloka 12
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
भैषज्यमेतद् दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् । चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्धते
bhaiṣajyam etad duḥkhasya yad etan nānucintayet | cintyamānaṃ hi na vyeti bhūyaś cāpi pravardhate ||
દુઃખ દૂર કરવાની શ્રેષ્ઠ દવા આ છે—તેનું વારંવાર ચિંતન ન કરવું. કારણ કે સતત વિચારવાથી દુઃખ ઘટતું નથી; ઊલટું વધુ વધે છે.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that repeated rumination is not a cure for grief; it reinforces and enlarges suffering. The practical remedy is to refrain from continually revisiting the pain in the mind, cultivating restraint and inner steadiness.
In the peace-oriented instruction of the Śānti Parva, Nārada delivers a concise counsel on managing duḥkha (sorrow): he frames non-rumination as a ‘medicine’ and warns that constant contemplation makes grief persist and intensify.