Shloka 32
Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
कुट॒म्बं पुत्रदारां श्व शरीरं संचयाश्व ये । पारक्यमश्रुवं सर्व कि स्वं सुकृतदुष्कृतम्
Nārada uvāca: kuṭumbaṁ putradārāṁś ca śarīraṁ sañcayāś ca ye | pārakyam aśruvaṁ sarvaṁ kiṁ svaṁ sukṛtaduṣkṛtam ||
આ સંસારમાં કુટુંબ, પત્ની-પુત્રો, શરીર અને જે કંઈ સંગ્રહ છે—બધું જ પરાયું છે, બધું જ નશ્વર છે. અહીં પોતાનું શું? માત્ર પોતાના કર્મનું પુણ્ય અને પાપ.
नारद उवाच
Educational Q&A
That worldly supports—family ties, the body, and possessions—are impermanent and ultimately ‘not truly ours’; what genuinely belongs to a person is only their sukṛta and duṣkṛta, the moral consequences of actions that accompany the self.
Nārada is instructing the listener in Śānti Parva with a renunciatory, ethical reflection: he redirects attention from attachment to household life and material accumulation toward responsibility for one’s actions and their karmic results.