Shloka 213
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
तत्रैवोवास मेधावी व्रतचारी समाहित: । तदनन्तर महातेजस्वी अरणिसम्भूत शुक वह दिव्य जन्म पाकर ब्रह्मचर्यकी दीक्षा ले वहीं रहने लगे। वे बड़े बुद्धिमान, व्रतपालक तथा चित्तको एकाग्र रखनेवाले थे
tatraivovāsa medhāvī vratacārī samāhitaḥ | tad-anantaraṃ mahātejasvī araṇi-sambhūtaḥ śukaḥ saḥ divya-janma prāpya brahmacarya-dīkṣāṃ lebhe tatraiva nyavasat | sa buddhimān vratapālakaś ca cittaikāgrya-parāyaṇaḥ āsīt |
ત્યાં જ તે મેધાવી મુનિ વ્રતચારી અને સમાહિતચિત્ત થઈને નિવાસ કરવા લાગ્યો. ત્યારબાદ અરણિમાંથી ઉત્પન્ન મહાતેજસ્વી શુકે દિવ્ય જન્મ પ્રાપ્ત કરીને બ્રહ્મચર્યની દીક્ષા ગ્રહણ કરી અને એ જ સ્થાને રહેવા લાગ્યો. તે અત્યંત બુદ્ધિમાન, વ્રતપાલક અને ચિત્તને એકાગ્ર રાખનાર હતો.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage upholds brahmacarya, vow-observance, and mental collectedness as foundations of spiritual excellence: true radiance comes from disciplined conduct and one-pointed concentration rather than from external power.
Bhishma describes Shuka’s extraordinary origin (linked with the araṇi fire-sticks) and then narrates how Shuka takes brahmacarya initiation and remains living there as a disciplined ascetic—wise, steadfast in vows, and focused in mind.