Shloka 173
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
जजड़माजडूमं चैव प्रहृष्टमभभवज्जगत् | वायुने सब प्रकारके दिव्य पुष्पोंकी वर्षा की। चर और अचर सारा संसार हर्षसे खिल उठा
jaḍam ajaḍaṁ caiva prahṛṣṭam abhavad jagat | vāyunā sarvaprakāreṇa divya-puṣpāṇāṁ varṣā kṛtā | caraṁ cācaraṁ ca sarvaṁ saṁsāraṁ harṣeṇa vikasitam abhavat |
ભીષ્મ બોલ્યા— ત્યારે જડ અને અજડ—સમગ્ર જગત્ હર્ષથી પ્રફુલ્લિત થયું. વાયુએ નાનાપ્રકારના દિવ્ય પુષ્પોની વર્ષા કરાવી; ચર-અચર સર્વ સૃષ્ટિ આનંદથી ખીલી ઊઠી।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse portrays an auspicious cosmic response—nature itself rejoices and offers divine signs—suggesting harmony with dharma and the restoration of order when a righteous or significant event occurs.
Bhīṣma describes a moment when the entire world becomes joyful, and the wind causes a rain of celestial flowers; all beings, moving and unmoving, appear to bloom with happiness—an omen-like celebration by nature.