Shloka 77
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
उतक्तवाक्ये तु नृपती सुलभा चारुदर्शना । ततश्नारुतरं वाक््यं प्रचक्रामाथ भाषितुम्,जब राजाकी बात समाप्त हो गयी, तब परम सुन्दरी सुलभाने अत्यन्त मधुर वचनोंमें भाषण देना आरम्भ किया
uktavākye tu nṛpatau sulabhā cārudarśanā | tataḥ snigdhatarāṃ vācaṃ pracakrāmatha bhāṣitum ||
રાજાએ વાણી પૂર્ણ કરી ત્યારે, તેજસ્વી અને મનોહર દર્શનવાળી સુલભાએ તેનાથી પણ વધુ સ્નિગ્ધ અને મધુર વચનોમાં, સંયત ભાવથી ઉત્તર આપવા બોલવાનું આરંભ કર્યું।
भीष्य उवाच
Educational Q&A
The verse frames ethical discourse: after a ruler’s statement, Sulabhā responds with even gentler speech, implying that truth and critique should be delivered with restraint, clarity, and non-hostile intent—especially in debates on dharma, renunciation, and kingship.
In Bhīṣma’s narration, once the king finishes his remarks, Sulabhā—described as strikingly beautiful—begins her reply, setting the stage for a reasoned, courteous counter-argument in their philosophical exchange.