Shloka 22
शापस्यान्तो भवेद् ब्रद्नन्नित्येवं तमथाब्रवम् | भविता भार्गवाद् रामादिति मामब्रवीद् भूगुः,“तब मैंने उनसे कहा--'ब्रह्मन! इस शापका अन्त भी होना चाहिये।” यह सुनकर भृगुजी बोले--“'भृगुवंशी परशुरामसे इस शापका अन्त होगा”
śāpasya anto bhaved brāhmann ity evaṃ tam athābravam | bhavitā bhārgavād rāmād iti mām abravīd bhṛguḥ ||
ત્યારે મેં તેમને કહ્યું—“હે બ્રાહ્મણ! આ શાપનો પણ અંત હોવો જોઈએ.” એ સાંભળીને ભૃગુજીએ કહ્યું—“ભૃગુવંશીય રામ (પરશુરામ) દ્વારા આ શાપનો અંત થશે.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that even a powerful curse is not necessarily eternal; within dharma and cosmic order, there can be a foreseen termination, often mediated by a destined figure—here, Paraśurāma of the Bhṛgu lineage.
Nārada reports that he urged the addressed Brāhmaṇa that the curse should have an end. Bhṛgu then informs Nārada that the curse’s cessation will occur through Bhārgava Rāma (Paraśurāma).