Shloka 6
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
किंतु जिसके पास युद्धका सामान हो, जो युद्धके लिये तैयार हो और अपने बराबरका हो, संग्रामभूमिमें उस क्षत्रियकुमारको राजा अवश्य जीतनेका प्रयत्न करे ।।
tulyād iha vadhaḥ śreyān viśiṣṭāc ceti niścayaḥ | nihīnāt kātarāc caiva kṛpaṇād garhito vadhaḥ ||
પરંતુ જેના પાસે યુદ્ધસામગ્રી હોય, જે યુદ્ધ માટે તૈયાર હોય અને જે પોતાના સમકક્ષ હોય—એવા ક્ષત્રિયકુમારને રાજાએ રણભૂમિમાં અવશ્ય જીતવાનો પ્રયત્ન કરવો જોઈએ. યુદ્ધશાસ્ત્રના જાણકારોનો નિશ્ચય એવો છે કે સમકક્ષના—અથવા પોતાના કરતાં શ્રેષ્ઠ વીરમાંથી—હાથે મરવું શ્રેયસ્કર છે; પરંતુ પોતાના કરતાં હીન, કાયર અને દીન પુરુષના હાથે થતી મૃત્યુ નિંદનીય ગણાય છે.
पराशर उवाच
Educational Q&A
In kṣatriya ethics, combat should be undertaken against a properly prepared and worthy opponent; being slain by an equal or superior is considered honorable, while death at the hands of an inferior, cowardly, or base person is viewed as disgraceful.
Parāśara is instructing on norms of righteous warfare and royal conduct: a king should engage and seek victory over a battle-ready peer, and he cites the war-tradition’s judgment about what kinds of death in combat are praised or censured.