Shloka 32
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
नरश्रेष्ठ! मनुष्य सुखमें हो या दुःखमें, जो सदाचारसे कभी विचलित नहीं होता, वही शास्त्रका ज्ञाता है ।। इषुप्रपातमात्र हि स्पर्शयोगे रति: स्मृता । रसने दर्शने घ्राणे श्रवणे च विशाम्पते
naraśreṣṭha! manuṣyaḥ sukhe vā duḥkhe vā yo sadācārāt kadācit na vicalati sa eva śāstrajñaḥ || iṣuprapātamātraṁ hi sparśayoge ratiḥ smṛtā | rasane darśane ghrāṇe śravaṇe ca viśāmpate ||
હે નરશ્રેષ્ઠ! મનુષ્ય સુખમાં હોય કે દુઃખમાં, જે સદાચારથી કદી વિખૂટો પડતો નથી, એ જ ખરેખર શાસ્ત્રનો જાણકાર છે. સ્પર્શના વિષયમાં રતિ તો માત્ર બાણ પડવાની જેટલી ક્ષણિક કહેવાય છે; તેમ જ, હે પ્રજાપતિ, રસના (સ્વાદ), નેત્ર (દર્શન), નાસિકા (ગંધ) અને કાન (શ્રવણ)ના વિષયોમાં પણ.
पराशर उवाच
Educational Q&A
True scriptural knowledge is shown by unwavering adherence to good conduct in both joy and grief; sense-pleasures are brief and unreliable, so one should not let them shake one’s dharma.
Parāśara instructs his listener in the Śānti Parva, defining the ‘knower of śāstra’ not by learning alone but by steadiness in righteous conduct, while warning that pleasures arising from the senses are momentary.