Shloka 13
Vasiṣṭha–Karāla-Janaka Saṃvāda: Aśuddha-Sevana, Guṇa-Dr̥ṣṭi, and Sāṃkhya–Yoga Ekārthatā
Mahābhārata 12.293
अप्रणष्टे ततो धर्मे भवन्ति सुखिता: प्रजा: । सुखेन तासां राजेन्द्र मोदन्ते दिवि देवता:,धर्मका नाश न होकर उसका पालन होता रहे तो सारी प्रजा सुखी होती है। राजेन्द्र! प्रजाओंके सुखी होनेपर स्वर्गमें देवता भी प्रसन्न रहते हैं
apraṇaṣṭe tato dharme bhavanti sukhitāḥ prajāḥ | sukhena tāsāṃ rājendra modante divi devatāḥ ||
જ્યારે ધર્મ નષ્ટ થતો નથી, પરંતુ રક્ષાઈને આચરવામાં આવે છે, ત્યારે પ્રજા સુખી થાય છે. રાજેન્દ્ર! પ્રજાના સુખથી સ્વર્ગમાં દેવતાઓ પણ પ્રસન્ન થાય છે.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The preservation and practice of dharma is the foundation of public welfare: when righteousness is maintained, the people flourish, and this harmony is reflected even in the divine realm—suggesting that moral governance sustains both society and cosmic order.
Parāśara is instructing a king (addressed as rājendra) on the consequences of upholding dharma: it leads to the happiness of the subjects, and that collective well-being is portrayed as pleasing even to the gods in heaven.