Shloka 16
Vasiṣṭha on Saṃsāra, Guṇas, and Misattributed Agency
Mahābhārata 12.292
वसिष्ठो जमदन्निश्ष विश्वामित्रो$त्रिरेव च | भरद्वाजो हरिश्मश्रु: कुण्डधार: श्रुतश्रवा:
vasiṣṭho jamadagniś ca viśvāmitro ’trir eva ca | bharadvājo hariśmaśruḥ kuṇḍadhāraḥ śrutaśravāḥ | asito devalo nāradaḥ parvataḥ kakṣīvān jamadagninandanaḥ paraśurāmaḥ tāṇḍyaś ca manasaḥ vaśam ānayan | ete maharṣayaḥ samāhitacittā vedar̥gbhiḥ bhagavantaṃ viṣṇuṃ stutvā tasyaiva buddhimato śrīhareḥ kṛpayā tapasā siddhiṃ prāpuḥ ||
પારાશરે કહ્યું—વસિષ્ઠ, જમદગ્નિ, વિશ્વામિત્ર, અત્રિ, ભરદ્વાજ, હરિશ્મશ્રુ, કુંડધાર, શ્રુતશ્રવા, અસિત, દેવલ, નારદ, પર્વત, કક્ષીવાન, જમદગ્નિ-પુત્ર રામ (પરશુરામ) અને મનને વશમાં રાખનાર તાંડ્ય—આ મહર્ષિઓ એકાગ્રચિત્ત થઈ વેદની ઋક્મંત્રોથી ભગવાન વિષ્ણુની સ્તુતિ કરતા. તે ધીમાન શ્રીહરીની કૃપાથી તેમણે તપસ્યા કરીને સિદ્ધિ પ્રાપ્ત કરી.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Spiritual accomplishment (siddhi) arises from disciplined austerity supported by focused mind (samāhita-citta) and devotion expressed through Vedic praise; grace (kṛpā) of Śrīhari is presented as the enabling power behind success.
Parāśara lists renowned sages who, gathering their minds, praise Lord Viṣṇu with Vedic ṛk-verses and, through His grace, undertake tapas and attain siddhi—serving as exemplars of devotional discipline.