Shloka 50
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रमनुतप्यथा:
sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras caiva mā putram anutapyathāḥ ||
વાયુએ કહ્યું— હે સૃંજય! જે તારા કરતાં ચાર રીતે વધુ કલ્યાણસમ્પન્ન અને સિદ્ધ હતા, અને તારા પુત્ર કરતાં પણ વધુ પુણ્યવાન હતા, તેઓ પણ મૃત્યુ પામ્યા; તો આ લોકમાં કોણ જીવિત રહી શકે? તેથી તારા વિયોગ પામેલા પુત્ર માટે શોક ન કર।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches acceptance of mortality and restraint of grief: even the most virtuous and highly accomplished are subject to death, so excessive lamentation for one’s son is ethically and spiritually unhelpful; one should cultivate steadiness and discernment.
Vāyu addresses King Sṛñjaya, consoling him after bereavement. He argues from a universal principle—death spares no one, not even those superior in auspicious qualities—thereby urging Sṛñjaya to relinquish sorrow for his deceased son.