Shloka 23
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
मरुद्गणा मरुत्तस्य यत् सोममपिबंस्तत: । देवान् मनुष्यान् गन्धर्वानत्यरिच्यन्त दक्षिणा:
marudgaṇā maruttasya yat somam apibaṁs tataḥ | devān manuṣyān gandharvān atyaricyanta dakṣiṇāḥ ||
વાયુ બોલ્યા—મરુત્તના યજ્ઞમાં જ્યારે મરુદગણોએ સોમરસ પાન કર્યો, ત્યારે રાજાએ આપેલી દક્ષિણાઓ એટલી અતિશય થઈ ગઈ કે તે દેવો, મનુષ્યો અને ગંધર્વોને અપાતી દક્ષિણાઓને પણ વટાવી ગઈ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal of extraordinary generosity in ritual and public giving: a righteous patron’s dakṣiṇā should be ample and honoring, reflecting dharma through abundance and respect for all recipients.
Vāyu describes Marutta’s famed sacrifice: when the Maruts partook of Soma, the scale of Marutta’s dakṣiṇās was so great that it was said to surpass what was given across divine, human, and Gandharva recipients—emphasizing the unmatched magnificence of the rite and the patron’s liberality.