Shloka 21
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
यस्मिन् प्रशासति महीं नृपतौ राजसत्तम | अकृष्टपच्या पृथिवी विबभौ चैत्यमालिनी,नृपश्रेष्ठ) राजा मरुत्त जब इस पृथ्वीका शासन करते थे, उस समय यह बिना जोते-बोये ही अन्न पैदा करती थी और समस्त भूमण्डलमें देवालयोंकी माला-सी दृष्टिगोचर होती थी, जिससे इस पृथ्वीकी बड़ी शोभा होती थी
yasmin praśāsati mahīṁ nṛpatau rājasattama | akṛṣṭapacyā pṛthivī vibabhau caityamālinī ||
જ્યારે તે રાજસત્તમ નૃપતિ ધરતીનું શાસન કરતા, ત્યારે આ પૃથ્વી ખેડ્યા-વાવ્યા વિના જ અન્ન ઉપજાવતી; અને સર્વત્ર તીર્થ-દેવાલયોની માળા જેવી શોભાથી ભૂમિ તેજસ્વી દેખાતી.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous kingship (rājadharma) with the well-being of the realm: when a king governs justly, nature and society flourish—symbolized by spontaneous fertility and a landscape rich in sacred institutions.
Vāyu describes an ideal period under an exemplary ruler: the earth produces abundantly without cultivation, and the world appears ornamented with many shrines, highlighting both material prosperity and religious-cultural vitality.