Shloka 23
Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
जीवन्तमपि चैवैनं भरणे रक्षणे तथा । असमाप्ते परित्यज्य पश्चादपि मरिष्यसि,मृते वा त्वयि जीवे वा यदा भोक्ष्यति वै जनः । स्वकृतं ननु बुद्ध्वैवं कर्तव्यं हितमात्मन: “तुम जीवित रहो या मर जाओ। तुम्हारा प्रत्येक स््वजन जब अपनी-अपनी करनीका ही फल भोगेगा, तब इस बातको जानकर तुम्हें भी अपने कल्याणके लिये साधनमें लग जाना चाहिये”
jīvantam api caivainaṃ bharaṇe rakṣaṇe tathā | asamāpte parityajya paścād api mariṣyasi, mṛte vā tvayi jīve vā yadā bhokṣyati vai janaḥ | svakṛtaṃ nanu buddhvaivaṃ kartavyaṃ hitam ātmanaḥ ||
તમે તેને જીવતો રાખીને પણ—ભરણ-પોષણ અને રક્ષણ કરતાં કરતાં—કાર્ય પૂરું થાય તે પહેલાં જ તેને છોડશો, અને પછી તમે પણ મરી જશો. તમે જીવતા રહો કે મરી જાઓ, દરેક માણસ પોતાની કરણીનું ફળ ભોગવે જ છે. આ જાણીને તમારે પોતાના પરમ હિતના સાધનમાં લાગી જવું જોઈએ.
भीष्म उवाच