Shloka 7
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
पर्यड्क इव विभ्राजन्नुपविष्टो बभूव ह | शैलराजसुता चास्य नित्य पाश्वे स्थिता बभौ
paryaṅka iva vibhrājann upaviṣṭo babhūva ha | śailarājasutā cāsya nitya pārśve sthitā babhau ||
ભીષ્મ બોલ્યા—ત્યાં મહાદેવ એવા ઉપવિષ્ટ હતા કે જાણે કોઈ સુંદર પર્યંક પર બિરાજમાન હોય; તેમની અપાર શોભા સર્વત્ર પ્રસરી રહી હતી. અને શૈલરાજની પુત્રી દેવી પાર્વતી પણ નિત્ય તેમના પાર্শ્વે—વિશેષ કરીને વામભાગે—સ્થિત રહી અનુપમ કાંતિથી દીપ્ત હતી.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights divine majesty and auspicious companionship: Śiva’s serene radiance and Pārvatī’s constant presence symbolize the inseparable harmony of consciousness and power (Śiva–Śakti), suggesting that spiritual greatness is marked by steadiness, splendor, and auspicious association.
Bhīṣma describes a vision-like scene: Mahādeva sits on a mountain setting, shining as if on a splendid couch, while Pārvatī, the mountain-king’s daughter, stands ever at his side, equally radiant.