Shloka 12
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
ववौ सुख: शिवो वायुर्नानागन्धवह: शुचि: । सर्वर्तुकुसुमोपेता: पुष्पवन्तो टद्रुमास्तथा
vavau sukhaḥ śivo vāyur nānāgandhavahaḥ śuciḥ | sarvartukusumopetāḥ puṣpavanto tad-drumās tathā ||
ભીષ્મે કહ્યું—ત્યાં નાનાં પ્રકારની સુગંધ વહન કરતી, પવિત્ર, સુખદ અને મંગલમય પવન સતત વહેતી રહેતી હતી. સર્વ ઋતુઓના ફૂલોથી શોભિત, પુષ્પોથી ભરપૂર વૃક્ષો તે ઊંચા શિખરની શોભા વધારતા હતા.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses a serene, fragrant, and seasonally blossoming landscape to signal auspiciousness and purity—an ethical atmosphere conducive to śānti (inner calm), reflection, and dharmic instruction.
Bhīṣma is describing the setting: a lofty place where a pure, pleasant breeze carries many fragrances and flowering trees—bearing blossoms of all seasons—beautify the summit.