Shloka 36
Aśmagīta: Janaka’s Inquiry on Loss, Kāla, and the Limits of Control (अश्मगीता)
वृद्धावस्था और मृत्युके वशमें पड़े हुए मनुष्यको औषध, मन्त्र, होम और जप भी नहीं बचा पाते हैं ।। यथा काष्ठ च काष्ठ॑ च समेयातां महोदधौ । समेत्य च व्यपेयातां तद्गधद् भूतसमागम:,जैसे महासागरमें एक काठ एक ओरसे और दूसरा दूसरी ओरसे आकर दोनों थोड़ी देरके लिये मिल जाते हैं तथा मिलकर फिर बिछुड़ भी जाते हैं, इसी प्रकार यहाँ प्राणियोंके संयोग-वियोग होते रहते हैं
vṛddhāvasthā-mṛtyu-vaśaṁ patitaṁ manuṣyam auṣadha-mantra-homa-japā api na trātum śaknuvanti. yathā kāṣṭhaṁ ca kāṣṭhaṁ ca sameyātāṁ mahodadhau; sametya ca vyapeyātāṁ, tadvat bhūta-samāgamaḥ.
જનક બોલ્યા—જે મનુષ્ય જરા અને મૃત્યુના વશમાં પડી ગયો છે, તેને ઔષધ, મંત્ર, હોમ અને જપ પણ બચાવી શકતા નથી. જેમ મહાસાગરમાં એક બાજુથી વહેતી આવેલી એક લાકડી અને બીજી બાજુથી આવેલી બીજી લાકડી થોડો સમય મળી રહે છે અને પછી ફરી અલગ થઈ જાય છે, તેમ જ આ જગતમાં પ્રાણીઓના સંયોગ-વિયોગ સતત થતા રહે છે.
जनक उवाच