Shloka 6
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
पितोवाच अधीत्य वेदान् ब्रह्मचर्येषु पुत्र पुत्रानिच्छेत् पावनाय पितृणाम् । अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो वन॑ प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत्,पिताने कहा--बेटा! द्विजको चाहिये कि वह पहले ब्रह्मचर्य-आश्रममें रहकर वेदोंका अध्ययन कर ले, फिर पितरोंका उद्धार करनेके लिये गृहस्थ-आश्रममें प्रवेश करके पुत्रोत्पादनकी इच्छा करे। वहाँ विधिपूर्वक अग्नियोंकी स्थापना करके उनमें विधिवत् अग्निहोत्र करे। इस प्रकार यज्ञकर्मका सम्पादन करके वानप्रस्थ-आश्रममें प्रविष्ट हो मुनिवृत्तिसे रहनेकी इच्छा करे
pitovāca adhītya vedān brahmacaryeṣu putra putrān icchet pāvanāya pitṝṇām | agnīn ādhāya vidhivac ceṣṭayajño vanaṁ praviśyātha munir bubhūṣet ||
પિતા બોલ્યા—પુત્ર! પહેલાં બ્રહ્મચર્ય-આશ્રમમાં રહી વેદોનું અધ્યયન કર; પછી પિતૃઓના પાવન-ઉદ્ધાર માટે ગૃહસ્થાશ્રમમાં પ્રવેશ કરીને પુત્રપ્રાપ્તિની ઇચ્છા રાખ. ત્યાં વિધિપૂર્વક અગ્નિઓની સ્થાપના કરીને નિયમ મુજબ અગ્નિહોત્ર વગેરે કર્મ કર. આ રીતે યજ્ઞકર્મ પૂર્ણ કરીને વાનપ્રસ્થાશ્રમમાં પ્રવેશ કર અને મુનિવૃત્તિથી રહેવાની ઇચ્છા કર.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
It lays out the normative progression of āśrama-dharma: study the Vedas in brahmacarya, fulfill ancestral and social obligations through household life (including begetting sons and maintaining sacred fires), and then transition to vānaprastha with a sage-like mode of living.
In Bhīṣma’s discourse on dharma, a father instructs his son on the proper life-course for a twice-born man: education and discipline first, ritual and progeny in householdership, and finally withdrawal to the forest for contemplative living.