Shloka 15
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
पश्य हूप्सरसो दिव्य मया दत्तेन चक्षुषा । विमानानि विचित्राणि गन्धर्वाणां महात्मनाम्
paśya hy apsaraso divyā mayā dattena cakṣuṣā | vimānāni vicitrāṇi gandharvāṇāṁ mahātmanām ||
“મેં તને દિવ્યદૃષ્ટિ આપી છે; તે દૃષ્ટિથી આ દિવ્ય અપ્સરાઓને જો. અને મહાત્મા ગંધર્વોના વિચિત્ર વિમાનો પણ આકાશમાં તેજથી ઝળહળી રહ્યા છે—તે પણ જો.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that higher realities are not grasped by ordinary perception; they require a refined or divinely granted vision. Ethically, it suggests humility about the limits of one’s senses and openness to guidance from a realized teacher.
Nārada addresses his listener and, having granted divine sight, directs them to look upward and witness celestial beings—Apsarases and the splendid vimānas of the Gandharvas—revealing a supramundane scene otherwise invisible.