Shloka 33
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
स्यूमराश्मिर्वाच ये भुज्जते ये ददते यजन्तेडधीयते च ये । मात्राभिरुपलब्धाभिरयें वा त्यागं समाश्रिता:
syūmarāśmir uvāca—ye bhuñjate ye dadate yajante ’dhīyate ca ye | mātrābhir upalabdhābhir ye vā tyāgaṃ samāśritāḥ ||
સ્યૂમરાશ્મિએ કહ્યું—હે બ્રહ્મન! જે લોકો પ્રાપ્ત થયેલા થોડા-ઘણા ધનથી (૧) માત્ર ભોગ કરે છે, (૨) દાન આપે છે, (૩) યજ્ઞમાં તે ધન વાપરે છે, (૪) સ્વાધ્યાય કરે છે, અથવા (૫) ત્યાગનો આશ્રય લે છે—એમાંનો કયો પુરુષ મૃત્યુ પછી મુખ્યરૂપે સ્વર્ગલોક પર વિજય મેળવે છે? હું જિજ્ઞાસાથી પૂછું છું; તમે મને આ બધું યથાતથ્ય કહો.
कपिल उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry about the best use of limited, acquired resources—enjoyment, charity, sacrifice, sacred study, or renunciation—and asks which orientation most powerfully leads to posthumous heavenly attainment.
Syūmarāśmi questions a Brahmin interlocutor (in the Kapila-related discourse) about comparative spiritual outcomes of different life-choices regarding wealth and practice, seeking a definitive, truthful ranking with respect to attaining heaven after death.